تبلیغات
آخرین مطالب مقالات و اخبار نظامی ایران و جهان - مقاله تام کوپر در مورد پدافند هوایی ایران(بخش اول)
آخرین مطالب مقالات و اخبار نظامی ایران و جهان


مقدمه مترجم: تام کوپر نویسنده و محقق اتریشی یکی از معدود صاحب نظران هوانوردی نظامی غرب است که در مورد نیروی هوایی ایران و هواپیماهای در حال خدمت در این نیرو تا کنون مقالات و حتی کتاب های زیادی را به رشته تحریر در آورده است. در وضعیت فعلی منطقه و بحران های اخیر که خاورمیانه با آن روبروست، نگاه تمام جهانیان به کشور ایران دوخته شده است زیرا کشور دیگری موقعیت ژئوپلیتیکی و اهمیت اقتصادی و نظامی را که کشور ما در منطقه داراست ندارد. مسئله قدرت اتمی ایران و پافشاری سران کشورمان بر احقاق حقوق مسلم ایران در دارا بودن فناوری هسته ای برای مقاصد صلح آمیز موجب شده است تا توجه کشورهای مختلف دنیا به قوای نظامی ایران و بررسی امکان درگیری نظامی بین ایران و کشورهایی نظیر آمریکا و دولت های اروپایی معطوف شود. مقاله ای که در ادامه خواهید خواند، به تحلیل توانایی های نیروی پدافند هوایی جمهوری اسلامی ایران می پردازد و اهمیت وجود این نیرو در دفاع از کشورمان به عنوان عامل بازدارنده و دفاعی در مقابل دشمن احتمالی را بررسی می نماید. لازم به ذکر است که ترجمه این اثر نماینده مطابقت عقاید نویسنده با نظر مترجم و تایید یا رد مسائل نیست و این مقاله صرفاً بازتاب افکار و ایده های نویسنده این مطلب می باشد.
در سال 2007، ایران قرارداد خود را با روسیه برای به دست آوردن پنج گردان موشک S-300PMU-1 به ارزش 800 میلیون دلار به امضا رساند. در تاریخ 22 سپتامبر 2010، تحت فشار سنگین ایالات متحده، دیمیتری مدودف، رئیس جمهور روسیه، این قرارداد را لغو کرد.

استدلال مدودف این بود که این لغو مطابق با قطعنامه 1929 شورای امنیت مبنی بر منع فروش سلاح های متعارف به ایران شامل موشک ها و سیستم های موشکی سازمان ملل  می باشد

ایران اعلام داشت  که سیستم های S-300 تحت تحریم های شورای امنیت.  قرار نمی گیرند، زیرا آنها سلاح های دفاعی هستند، در سال 2011 ایران یک پرونده 4 میلیارد دلاری را علیه شرکت روسی صادرات روسی Rosoboronexport تشکیل داد

مسکو هر کاری که ممکن بود برای متقاعد کردن ایران برای متوقف کردن دعوی قضایی انجام داد - از جمله ارائه و ارتقاء سیستم های ساخت روسیه از جمله SA-5s، SA-6s و SA-11 وحتی تحویل برخی از سیستم های پیشرفته روسی مانند رادارNebo، Avtobaza eletronic-intelligence detectors و Tor / SA-15 SAM
تا اواخر سال 2015، وضعیت به نقطه ای رسید که ایران تمام درخواست های  نظامی مربوط به سلاح های روسی را متوقف کرد، واعلام کرد که پرونده  مسکو را ترک نمی کند مگر، با اخذخسارت   4 میلیارد دلار ی یا  شروع  ارائه S-300 به ایران.

بدیهی است، تمام تجهیزات مربوط به اس 300 تااواسط سال 2017 تحویل داده شد. عکس ها نشان می دهد که ایرانی ها یک نوع بسیار متنوع S-300 دریافت کرده اند که ترکیبی از اجزای S-300P / PMU - به ویژه رادار 64N6 Big Bird و سیستم S-350 با موشک هایی است که دارای فاصله حداکثر 120 کیلومترمی باشند






در سمت چپ - ویدیو ایران T.V. S-300 جعلی در یک نمایشگاه نظامی در تهران در سال 2010. ضبط از طریق تام کوپر. در سمت راست - حتی برخی از آخرین سیستم های SAM تحت مدیریت ایران هنوز بر اساس تکنولوژی 40 سال قبل ایالات متحده است. این عکس تست پرتاب یک صیاد 2 را نشان می دهد - یک سیستم قدیمی مبتنی بر RIM-66B  ساخته شده توسط امریکا که در اواسط دهه 1970 تحویل داده شده است. عکس حسین

حیدرپور



آشوب

در همین ایام ، تهران خود را در مقابل تهدیدهای مستقیم و غیرمستقیم حمله اسرائیل و ایالات متحده به برنامه هسته ای خود دید
نگرانی مقامات در پایتخت ایران  نسبت به ضعف دفاع هوایی خود، به بهبود وضعیت کمک کرد

اولین اقدام  شروع  تبلیغات  شامل گزارش هایی درباره ترکیبی از پروژه های واقعی و غیرواقعی با هدف ارائه تصویری غریب از دفاع هوایی ایران بود.

نخستین نشانه های افزایش سرمایه گذاری در  پدافند در سال 2008 ظاهر شد، زمانی که چندین سیستم رادار ی جدید - (که بیشتر آنها بر پایه طرح های نظری روسی و چینی است) - به  خدمت وارد شد تا سال 2010، انواع ارتقاء سیستم های مختلف پدافندی  نیز ظاهر شد.

هر سیستم با نام جدیدی ارایه شد - حتی زمانی که ارتقاء مورد نظر شامل  کاری کوچک بود،مثل  جایگزینی موتورهای سوخت جامد و استفاده از رنگ جدید.
مورد دوم در موشک های مهراب-1 / صیاد-2 که بسیار تبلیغ شده بودند، بکار گیری شد ،در واقع بهینه سازی شامل تعمیرات اساسی استانداردهای RIM-66B ساخته شده توسط ایالات متحده بود که در اواسط دهه 1970 به ایران داده شده بود

علاوه بر مغشوش شدن تصاویر، نامگذاری های چند گانه یک سیستم  موشکی جدید -  برای استفاده همان سیستم موشکی در نیروی هوایی ایران و پدافند  هوایی و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی مشاهده میگردید
در سال 2010، افسران ارشد نیروی هوایی تلاش نافرجامی را برای ارائه نسخه داخلی S-300 در رژه تهران انجام دادند

یرداشت کلی از پروزه های ایران یک حالت ازهم گسیختگی می باشد در حالی که شکی نیست که ایران دانش کافی و توانایی های صنعتی لازم برای تحقیق و توسعه سیستم های پدافندی  خود،را دارد اما  فرآیندهای تصمیم گیری و مدیریت صنعتی مشکل واقعی کشور است.

به دلایل جنگ در خاورمیانه که در مقاله قبلی توضیح داده شد، هر تصمیم واحد مربوط به خرید  تسلیحات بستگی دارد به رضایت ده ها تن از گروه های های مختلف در تهران و دیگر شهرهای بزرگ ایران - و در نهایت اخذتصمیم  قاطع در مقابل لابی تصمیم ساز

در یک دوره گروهی ممکن است قدرتمند باشد و بنابراین برای دو یا سه سال تصمیم آن لابی نهایی می شود، اما به ندرت ادامه می یابد نتیجه وضعیتی است که سرنوشت هر پروژه جدید به فرآیندهای تصمیم گیری ای بستگی دارد که از کنترل افرادی که در حال اجرای پروژه ها هستند خارج می شود.

به عنوان مثال، نیروی دریایی ایران حدود 130 فروند موشک پدافندی  RIM-66B را از دهه 1970 تحویل گزفت. بخش دفاع ایران می تواند آنها را اصلاح و ارتقا دهد. از لحاظ تئوری، همه چیز در واقع انجام شد. با این حال، به منظور تکمیل این کار، تیم نیاز به پول، تجهیزات و امکانات آزمایشی داشت.



مسئله مالکیت اولین مانع بود. وزارت دفاع   این مشکل را با  گرفتن همه موشک های استاندارد RIM-66B   از نیروی دریایی حل کرد. این حرکت، وزارتخانه را در یک زمان در تقابل با حداقل سه مقام کاملا متفاوت مواجه نمو د که هر کدام به دنبال منافع خود و تصمیم گیری در اختیار خود بودند

نیازی به گفتن نیست که ارتقاء نیمه تمام به پایان رسید . اما ارتقا چیز مهمی نبود. نتیجه یک سیستم غیر کارامد صرفا برای  اهداف تبلیغاتی  بود، نه چیز دیگری

با افزایش تعداد پروژه ها، واحدهای پدافند هوایی مسئول یک تاسیسات خاص یا منطقه جغرافیایی اغلب با پنج سیستم پدافندی  متفاوت روبه رو بودند  - که ازپنج سیستم  سه سیستم عملیاتی بود، اما دو سیستم به طرز ناامید کننده  ای از رده خارج بوده و عملا  تنها یک سیستم در عمل حضور داشت  سیستم چهارم به علت انبار داری نامناسب عملیاتی نبود و سیسنم پنجم صرفا تبلیغاتی بود
استفاده مداوم و تکراری از نام های مشابه برای سیستم های راداری  و موشک های مختلف، این تصور را ایجاد کرده است که توسعه دفاع هوایی ایران دارای یک بی نظمی کامل است.

در حقیقت، پروژه ها در امتداد چهار خط اصلی ادامه دارد.

    تعمیرات و ارتقاء MIM-23B I-HAWK، S-200 / SA-5، SA-6، SA-11 و SA-17.
    توسعه انواع پیشرفته برخی از سیستم های قدیمی، از جمله MIM-23B I-HAWK / Mersad و S-200 / Sayyad-2.
    اختراع سیستم های جدید و مستقل مانند Talash که به خودی خود یک توسعه  از ترکیب S-200 / Sayyad-2 است.
    و در نهایت، ادغام تمام سیستم های قدیمی و جدید

.



رادارکنترل  آتش حافظ سیستم موشکی تلاش -3. روح الله وحدتی عکس


چهار خانواده اصلی سیستم ها از سنگین ترین سرمایه گذاری بهره مند می شوند.

    شهاب ثاقب. نسخه تولید تحت لیسانس  موشکی HQ-7 چینی در سطح زمین به همراه مدل های Ya-Zahra-1/2/3، Talash-1 و Herz-9 است.
    شاهین نسخه بومی  تولید شده از سیستم آمریکایی MIM-23B I-HAWK. انواع  نام های دیگر آن  عبارتند از: شلمچه، قادر مرصاد و حافظ.
    صیاد 1 موشک چینی( HQ-2) است  که تهران نوع  صیاد-1Aرا با اضافه کردن یک جستجوگر مادون قرمز، تولیدنمود
سپس با ترکیب  اجزای سازنده  RIM-66B آمریکا  Mehrab را ساخت و با ادامه بهینه سازی ها  انواع  Sayyad-2, Sayyad-2M, Sayyad-3 را تولید کرد
    Taer-1 / Ra'ad-1،(طائر 1ورعد) نوع متحرک  از SA-6 روسیه که ایران با کمک چینی ها آن را بهینه کرده است
طائر 2A و Taer-2B  سامانه متحرک موشک SA-17 است و سدید-630 نمونه ای  برد بلند از Taer-2B.

سامانه تلاش  سیستم جالب توجه  ای است ، زیرا اساسا ترکیبی از سامانه S-200 / SA-5 Gammon و بهینه ساری موشک های استاندارد RIM-66B ساخته شده توسط ایالات متحده بود.

با این حال، تا سال 2014، یک پیکربندی کاملا جدید - Talash-3 -  که شباهت بسیار کمی به سیستم های شوروی و روسیه دارد شکل گرفت

این پیکربندی شامل یک رادار نظارت الکترونیکی  آرایه ای بنام قدیر، یک رادار جدیدکنترل آتش  به نام حافظ، یک پست جدیدکنترل وفرمانده ای  و یک پرتابگر با چهار تیوپ برای موشک های صیاد2 بود.

تا اواخر سال 2017، تجهیزات کافی برای ساخت حداقل دو سایت تلاش-3 ایجاد شد. با توجه به وابستگی ظاهری واینکه مبنای سیستم Talash-3 به موشک های 40 سال قبل  ایالات متحده آمریکا باز میگردد، انتظار زیادی از این سامانه در آینده متصور نیست

تقریبا در همان زمان، ایرانیان  سیستمIFF جدید خودرا معرفی کردند این مورد بسیار  ضروری بود زیرا سیستم های IFF قدیمی موجود متعلق به ایالات متحده و روسیه در معرض تهدید قرار داشتند  - و به همین دلیل ایران نیاز مند سیستم  IFF ای بودکه با طراحی  دفاع هوایی جدیدش سازگار باشد









مقایسه بالا بین یک موشک قرمز صیاد 3 و یک صیاد 4. اگر چه هر دو در ظاهر شبیه به RIM-66B هستند لیکن  دارای  طراحی جدید می باشند. عکس ازACIG    



طبقه بندی: ایران،  انواع پدافند، 
ارسال توسط مصطفی نداف
آرشیو مطالب
نظر سنجی
عملکرد این وبلاگ را چگونه ارزیابی می کنید؟





پیوند های روزانه
تبلیغات

ابزار وبلاگ

قالب وبلاگ